"ابتدای صبح جمعه ناگهان خبر رسید"

ابتدای صبح جمعه ناگهان خبر رسید اتفاق تلخ بود و ماجرا به سر رسید آسمان تپید و برق کفر در کمین نشست درمیان حیرت زمان دل زمین شکست گرچه زخم خورده ایم ماجرا شروع شد داغ دیده ایم داستان ما شروع شد خاک میهن این شکوه جاودان نمرده است ما نمرده ایم قهرمانمان نمرده است در دفاع از وطن محاسنش سفید شد قهرمانمان برای امنیت شهید شد مرز اقتدار دور خاکمان کشید و رفت قهرمانمان به آرزوی خود رسید و رفت تن به طعمه فریبشان نداده ایم ما پای خون حاج قاسم ایستاده ایم ما خوب بشنوید این پیام ظلم دیده هاست تلخ کرده اید اگرچه جمعه را به کام ما جمعه ای پراز حماسه میرسد امام ما

"قاسما بعد تو دنیا را نخواهم یک نفس؛ تا نفس دارم بگویم قاسم است جانم هنوز"

من دخیل درگه شام خراسانم هنوز عاشق و دیوانه ی سردار خوبانم هنوز زاده ی خاک کویر و شوره زار پر زنی تشنه گردنه طوفان بندانم هنوز یاد یاران چون کنم دیوانه و مست می شوم بعد مستی و خماری تحت درمانم هنوز آن رفیقان سپید و عاشقان یا حسین رفته اند بر آسمان من پی عنوانم هنوز کاش مرا هم نامه ای بهر شهادت می زدند چون هوا خواه رفاقت با شهیدانم هنوز واله کوی نگار و حافظ این مرز و بوم جان فدای رهبر و آستان ایرانم هنوز در میان کوچه های بی کسی آواره ام چون سپند روی آتش من پریشانم هنوز نیمه شب ها خلوتی دارم به درگاه خدا هی بسوزم از عروج شیر کرمانم هنوز قاسم و بو مهدی و یاران مست عشق بازی می کنند در گوشه ی جانم هنوز هر زمان یادش کنم اشکم ز دامان بگذرد نازنینی کز فراقش زار و گریانم هنوز ای تمام هستی عالم فدای دست تو می کشم رنج و عذاب از دست دستانم هنوز تو که بوی ای عزیز حضرت صاحب زمان کز فراقت دست ندادند پیش چشمانم هنوز گوئیا دست فتاده دست عباس علیست زینب و نامردمان، شام غریبانم هنوز دست تو افتاد و دست دیگران از هم گست تو همان دست خدایی جان جانانم هنوز مهر و مهتاب زمین و حضرت قاسم شدی ای که تو آفتابی و من ذره ای دانم هنوز گر بتابد نور تو بر دانه و بذر وجود دانه گردد چون درختی گرچه من دانم هنوز عاشق شاه خراسان و یل ایران زمین هان تویی فرمانده و من دور میدانم هنوز مرد میدان نیم ای سالک راه علی مالکا فرماندهی کن من گریزانم هنوز گفته ای شهد شهادت ا شهیدان می دهند من شهید و کشته ی گردان عصیانم هنوز معصیت ها کرده ام در خلوت و جلوت ولی هان امید و عشق تو هست سنگ میزانم هنوز من به عشق قاسم و مهدی مهندس زنده ام تا بدانند دشمنان چون دیگ جوشانم هنوز بهر آن دست فتاده پیکر صد چاک تو انتقام سخت شده هر وعده ی نانم هنوز جان اگر لایق شود در راه تو گردد فدا آن زمان من مالک ملک سلیمانم هنوز قاسما بعد تو دنیا را نخواهم یک نفس تا نفس دارم بگویم قاسم است جانم هنوز من هزاران بیت سرایم در رثای قاسم تا بدانند ثابتم در عهد و پیمانم هنوز سراینده : سروان " محمد حسن قاسمی " ( عاشق خراسانی )

"یاران آسمانی"

سردار لشگر عشق بر صفحه این قلم زد چون می شود ز باران در این زمانه دم زد یاران باوفایی کز آسمان گذشتند تفسیر عشق و مستی با خون خود نوشتند سردار پاک دلها در وصف شوق پرواز گویند شما شهیدید ای شاهدان آغاز ارض از نفس فتاده در زیر پای آفتاب نفس دگر ندارد در سینه شما تاب بشنو کلام خوبان در قالب وصیت شهد شهادت ما، هست آخر فضیلت گر خوانمش بگویم من جمله ای به تحسین فریاد برآرم از دل غافل مشو از آیین هشدار که یاورانت نارفته بهر تقدیر در جبهه رفیقان جا مانده ای ز تکبیر چهل سال گذشته و هر روز در ناله و فغانم شاهد به بزم جانان غافل ز آسمانم ........................................................... سازش نمی پذیریم با دشمنان ، آقا با جان و دل ببندیم ای عاشقان ایران عهد دفاع ز میهن عهد دفاع ز آرمان ما حافظان ایران فرزند خاک عشقیم چون قاسم دلاور دلداه ی دمشقیم همرزم حاج خدا و عاشق کربلائیم کرم نما که ما هم جان را فدا نمائیم عاشق، زهی سعادت اینگونه دلبری را سرباز شدی تو امروز سردار اشتری را باشد که بر مزارم این جمله را نویسند این عاشق خراسان سرباز راه دینند ما ملت امام حسینیم سراینده : سروان " محمد حسن قاسمی " ( عاشق خراسانی ) سی ام آبان ماه 1399

"شعری برای شهید سرگرد " رضا صیادی ""

تدبیر در گل افتاد در بیست و چهار آبان امید بر خطا رفت در کوچه و خیابان آتش به کوی و برزن شعله کشید دوباره خندان و شاد ماندند باز دشمنان ایران هرکس که عقده دارد از انقلاب و اسلام خون می نشاند از دست در کوچه های تهران گه مسجد و مناره گه خانه و مغازه می سوزد از جفایش در محضر شهیدان آمد خبر ز ماهشهر آتش گرفته معجر از تیر کین اعدا جان می دهند عزیزان صیاد و یاورانش با ذکر یا ابالفضل بسته کمر به پیکار عازم شده به میدان آن نازنین نگاری کز خنده اش گرفتند روحیه بچه های درگیر با سرطان صیاد اهل دل بود اهل قناعت و بذل اهل صفا و خنده در خلوت یتیمان او رعد و صاعقه بود در گرده های اشرار امید مردمانش در لحظه های بحران چون شیر شرزه غریددر معرکه ماهشهر روبه صفت رمیدند از پیش شیرغران رفته به عمق سوراخ روباه زرد مکار کفتار که دیده با شیر جنگی کند نمایان ناگه زدند به قلبش تیر سه شعبه از پشت صیاد بر زمین خورد با سجده ای به جانان سر را گذاشت به خاک و گفت با گلوی پاره عاشق رسان سلامم بر گنبد خراسان

"آن شعله که شعر و شور می گفت کجاست"

آن شعله که شعر و شور می گفت کجاست مردی که به خون خود می خفت کجاست ای مردم سوگوار پاسخ بدهید سردار شهید جیرفت کجاست

"آبی  تر از آنیم که بیرنگ بمیریم"

آبی  تر از آنیم که بیرنگ بمیریم   از شیشه نبودیم که با سنگ بمیریم   ما  آمده  بودیم  تا  مرز  رسیدن   همراه تو فرسنگ به فرسنگ بمیریم   ما را بکُش و مُثله کن و خوب بسوزان   لایق که نبودیم در این جنگ بمیریم   یک جرات پیدا شدن و شعر چکیدن   بس بود که با آن غزل آهنگ بمیریم   پای طلب و شوق رسیدن همه حرف است بد خاطره ای نیست اگر لنگ بمیریم   تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیم   شاید که خدا خواسته دل تنگ بمیریم   فرصت بده ای روح جنون تا غزل بعد   در غیرت ما نیست که از سنگ بمیریم   هرگز نکنم شکوه و ناله نه گلایه   الحق که در این دایره خونرنگ بمیریم   شهید محمد عبدی

"پدر مفقودالاثرم روزت مبارک"

ب، الف، ب، الف! بخوان: بابا ‌چفیه و مُهر و استخوان: بابا! ‌ ‌‌بعد از این انتظار طولانی ‌خواهد آمد به شهرمان بابا ‌‌ می نویسم زمین که قابل نیست ‌کی می آیی از آسمان، بابا!؟ ‌ ‌آمدم من به پیشواز شما ‌دست خود را بده تکان بابا ‌ ‌تا ببینم در ازدحام حضور ‌تو کدامی در این میان بابا... ‌ ‌تو که یک عمر در سفر بودی ‌بیشتر پیش مان بمان، بابا! ‌ ‌باز من بی توام، تو...آن بالا ‌باز موضوع امتحان: بابا ﴿ای عکسهایت روی زخم دل نمک پاش یک بار هم بابای معلوم الاثر باش  

"نِماشون بهيّه  اِفتاب بورده مار"

نِماشون بهيّه  اِفتاب بورده مار امیر بورده، خِدا مِن بهيمه تينار پِسر اِفتاب سو بزو، ته نموئی چلچلا کِلی بزو، ته  نموئی پِسر ته بورديی و مه خاری بورده سِره ی خنده و خِشحالی  بورده ته عکسه کَشه زمبه جانِ پِسر  ته واری بی خَوِر بورده ته پیِّر  خِدا رِ خِش اِنه من بَزِنِم زار؟؟ کِجه بورديی مِره هاکردی تينار؟؟ مِره ياد بموئه شب های وداع بمونه رَفِقا صدتا هزار تا اَتی برمه گلی،اَتی بیقِرار اَتی داد کِرده و اَتی زار و زار اَتی دَپوشینه لباسِ نظام اَتی آماده باش مرزهای ایران خاخِرون بی قرار مامان بَمیره دِتِر بَهيه بی بِرار مامان بَمیره نِنا شه خورد ریکای بِلاره امیر قد بِلِند و بالای بلاره مِره ياد بموئه کوچه خیابون حِجله بَزوبينه تِنه رَفِقون چمرانِ جِوونای دور بَگِردِم بهينه بی قرارِ دور بَگردِم پِسر بهمن بِموئه ته نِموئی بِمو ماه تولد ته نِموئی هِسا زار زار نِواجِش دِمبه  پِسِر به‌ یاد تِنه خوبی،  کوهی کوتر لالا لالا کوهی کوتر برمه نکن اِمبه ته ور ِامبه گَهره ره تو دمبه ته غم دریا او دمبه پِسر لالا امير  لالا مِنه اَرمون دل لالا مه پِسِر بیست و هشت ساله بهیه اِمروزه روز امیر زاده بَهيه پِسر ته تولد مِوارِکِ اِماره جانِ مامان دومبه ته جا چه خاره  

"ششمین سال"

ششمین سال رفتنت آمد ای پدرجان ز زندگی سیرم                          در زمستان اگر چه رفتی تو من ولی  یادگاری تیرم  پدرم رفتی و نگفتی که چه کنم بی تو این همه غم را                           پدرم رفتی و نگفتی که بعد تو از فراغ می میرم   همه جا بی تو گشته زندان و همه جا بی تو رنج می بارد                       بی تو بابا میان اندوه و بی تو بابا به درد زنجیرم  مادرم خاطرات شیرینی از شما نقل می کند شبها                             مادرم شاهد است بابا جان، شاهد گریه های شبگیرم  گرچه شش ساله ام ولی بابا، جگرم از فراغ تو خون شد                      ظاهر کودکم ولی بابا از غم دوری شما پیرم   چه کنم بی توای پدر حالا روزگارم تباه و غمگین است                       گر نداری قبول حرفم را، مادرم را گواه میگیرم همه هستی مرا بابا، قاب عکس تو میشود شامل                      خیره تا میشوم به عکس شما مات و مبهوت دست تقدیرم  از لبان تو عشق می بارد از نگاه تو مهربانی ها                                    برق چشم تو میشود حالا، از پدر جان تمام تصویرم  فائزه دختر تو ام بابا، ششمین سال بی تو رادیدیم                           ششمسین سال جا خو دارد قرن ها با غم تودرگیرم گاهی از سرنوشت غمگینم به خدایم گلایه ها دارم                        گاه می پرسم از خدای خودم که خدایا چه بود تقصیرم که به یک سالگی من یارب پدرم را ز پیشما بردی                          شایداصلا صلاحمان این بود، ولی  از سرنوشت دلگیرم  دختر واحد کناری مان چون بغل میکشد به روی پدر                   در خودم آب می شوم بابا، در خودم زنده زنده می میرم  راستی مادر مرا بابا گر ببینی نمی شناسی تو                      بس که در خود شکست و شکوه نکرد، تا نبیند غریبه تحقیرم مادرم مادری خود کرد و پدری تو را به شانه کشید                         لا اقل یک شبی به خوابش آی، برسانش پیام تقدیرم   فائزه سبزه جو                                                        

"وارد رزم شدی محكم و مردانه پدر"

چقدر زود سفر كردی از این خانه پدر پر كشیدی تو از این منزل ویرانه پدر یاد من نیست ولی مادر من می گوید وارد رزم شدی محكم و مردانه پدر باورم نیست كه رفتی تو از این خانه ولی باورم هست شدی عاشق و مستانه پدر پرچم سرخ شهادت چو به تنت پوشیدی آسمان ها به تو گردید چو كاشانه پدر لایق روح بلند تو نبودیم یقین بر بلندای زمان نام تو فرزانه پدر خوش به حال تو ولی بی تو چه تنها شده ام خوش به حال تو ولی دختر دردانه پدر كاش می شد كه بیایی تو به خوابم گل من صبر و طاقت اگرم نیست به پیمانه پدر فائزه سبزه جو

"شعر در دیدار با خانواده محترم شهدا"

جز خوبی از این درگه ندیدم ما زائران بیت شهیدیم ای حسین جانم... ای خوشا این توفیق و سَعادت آمدیم بهرِ عَرضِ ارادت ای حسین جانم... قسم به خون پاکِ این خوبان محتاجیم‌ ما بر لطف شهیدان ای حسین جانم... یا حسین باشد ذکرِ لبِ ما اینگونه شد عرض ادبِ ما ای حسین جانم... ما آمدیم تا توشه بگیریم یک برات شش گوشه بگیریم ای حسین جانم... این دلِ تنگم غصه ها دارد گوییا مِیلِ کربلا دارد ای حسین ‌جانم...     امیر عباسی

"پاینده زایثار شما عزت اسلام"

🔹 ای گشته فدای ره امنیت اسلام 🔹 خون های شما حافظ حیثیت اسلام 🔹گردیده سر افراز شما ملت اسلام 🔹پاینده زایثار شما عزت اسلام 🔹 پرواز شما سوی خدا باد مبارک 🔹 دیدار شما با شهدا باد مبارک ****  مردان فدا کار شمایید شما یید شمایید  بردین خدا یار شما یید شمایید  دلداده ایثار شما یید شمایید  برما سرو سردار شمایید شمایید توفیق شها دت به شما گشت کرامت دادید اگر جان سر رهبر به سلامت **** 🔹 ای برهمگان لطف الهی شده شامل 🔹 با خون شما عزت ایران شده کامل 🔹 رستید زدریاو رسیدید به سا حل 🔹 ننگ ابدی ماند به اوباش و اراذل 🔹 اینان همگی خصم خداوند جلیلند 🔹 پیوسته ذلیلند ذلیلند ذلیلند ****  اینان همه از بیخردی سرزده برسنگ بردامنشان نیست به غیر از شرر ننگ بادین خدا یکسره دارند سرجنگ  دنیا شده چون گور برای همگی تنگ جان وتنشان سوخت و بال و پرشان ریخت  انگار که سجیل به روی سرشان ریخت **** 🔹 ماملت آزاه خونیم و قیامیم 🔹 ما پشت سر خامنه ای یار امامیم 🔹 شمشیر خدا ییم که بیرون زنیامیم 🔹 فریاد خروشنده خونیم و پیامیم 🔹 ما خون شهیدیم که پیوسته به چوشیم 🔹 چون موج بگردیم و چو دریا بخروشیم ****  دیدید که ملت زشما سخت بریدند بر ضد شما یکسره فریاد کشیدند  دیدید که از ننگ شما پرده دریدند  رسوایی و پستی شماراهمه دیدند  ملت  همگی لشگر پیروز خدایند  از فرقه اشرار جدایند جدایند   استاد سازگار

"ده سال"

ده سال شد! طوفان بعد از تو خم کرد پشت پهلوان ها را این زخم پیدا این غم سنگین شُست از زمین داغ جوان ها را ده سال شد بی خنده ای بر لب این چهره تاریخ مصور شد این گل از آغوش درختی سبز کم کم به خاک افتاد و پر پر شد ده سال پشت پرده ی اندوه ایوب رنجی سایه گستر بود هر شب صدایش نا رسا تر شد هر روز ِ عمرش روز آخر بود مثل بلوط از قحط سال آب جانی به غایت تشنه تر آورد در چشم ها امیدواری کاشت در قلب ها فانوس روشن کرد ده سال صبر و عشق و بی تابی ده سال رنج و زخم و شیدایی باغی معطر شد به سر سبزی کوهی تناور شد به تنهایی      عبدالجبار کاکایی

"ویلچر"

                           تنها و آرام می گذشت شهر به احترامش سکوت کرده بود. چراغ سبز شد و کسی عبور نکرد کسی نگاه به تغییر رنگ نور نکرد کسی سوال نکرد:اتفاقی افتاده؟ به ذهن هیچ کس این فکر هم خطور نکرد نرفت دست کسی روی بوق ماشینش کسی از آن همه، اعلام بر حضور نکرد کسی نگفت که از کار و زندگی ماندم و کارهای خودش را کمی مرور نکرد کسی نخواست که از چارراه رد بشود کسی برای گذشتن بهانه جور نکرد به هر کسی که خیالی عجول شد نزدیک کسی نبود که او را ز خویش دور نکرد گذشت ویلچر از خط کشی و تا نگذشت چراغ سبز شد اما کسی عبور نکرد   برگرفته از کتاب: دیده بان تنهایی شاعر: امیر اکبرزاده

"دلت برای شهیدان مگر نمیگیرد"

مگو که شعله در این سینه در نمیگیرد دلم گرفته از این بیشتر نمیگیرد به درد بی خبری جان خسته درگیر است کسی از آن سوی دل ها خبر نمیگیرد سزاست گر شکند تیغ خود گر پرستیدن دلی که آینه ها را سپر نمیگیرد بسوز چنگ دلت را در این مجال جنون اگر به زخمه آهی اثر نمیگیرد مگو برای گرفتن بهانه دیگر نیست دلت برای شهیدان مگر نمیگیرد هزار بادیه را عشق شعله زد، اما در این دل این دل وامانده در نمیگیرد دلم برای گرفتن بهانه ها دارد حدیث درد من این مختصر نمیگیرد